Pyrkon 2026 zapisze się w kronikach DVARGI jako jedna z tych wypraw, o których opowiada się jeszcze długo po powrocie do domu. Był upał, była burza, był wiatr, deszcz, opóźnienie koncertu, kałuże, mgła unosząca się nad Sceną Wody… i była energia, która rozgrzała wszystko do czerwoności. Nawet nas — dzieci kamienia — ten wieczór poruszył i wzruszył. Z całego krasnoludzkiego serca dziękujemy wszystkim uczestnikom Pyrkonu za pląsy pod sceną, śpiewy, hulańce, uśmiechy i moc, którą daliście nam mimo wszechobecnej wilgoci. A belgijka pod sceną? To był prawdziwy smoczy ogon barw, radości i fantastycznego szaleństwa! Ogromne ukłony kierujemy do Gżdaczy i Pokojowego Patrolu. Od chwili wjazdu na teren festiwalu aż do wyjazdu byliście dla nas cudowni, pomocni i gościnni jak Hobbici. Dzięki Wam czuliśmy się jak w domu. Dziękujemy także ekipie technicznej Dobry Dźwięk Technika Eventowa za pełen profesjonalizm i dzielną walkę z burzą, wiatrem oraz totalną ulewą. Realizatorowi światła — za magiczną grę kolorów, blasków i cieni, która nadała naszemu koncertowi prawdziwie baśniowy wymiar. Serdeczne podziękowania dla organizatorów Pyrkonu za zaproszenie. Być częścią tego wielkiego spotkania światów było dla nas ogromną radością i prawdziwą magią. Dziękujemy również Wiktorowi Korszla, Barbarze Karlik Harfiarka oraz formacji Surtarang za dzielenie sceny i backstage’u. Wspólnie pokonaliśmy deszcz i po raz kolejny udowodniliśmy, że czas naprawdę bywa względny. Robert Gonera — nasz niezawodny mistrzu FOH — dziękujemy za nagłośnienie i pełną profeskę, jak zawsze. Karolino, Elu, Samuelu — ekipo naszego wsparcia — dziękujemy za pomoc na scenie, pod sceną i za sceną. Jesteście niezastąpieni! Dziękujemy też Jakubowi, Ani i Grzesiowi z Viimaheim za wsparcie pod sceną. Wspaniale było Was znów spotkać. A Grzesiu otrzymuje od nas specjalny krasnoludzki puchar za najwspanialsze pląsy i śpiewy w klapeczkach! To była przygoda pełna prób: upał na próbie scenicznej, później trzygodzinne opóźnienie koncertu, wiatr, ulewa, błyski i grzmoty. W oczekiwaniu na zmianę pogody były też wspólne szanty i przyśpiewki — bo skoro los rzuca kłody pod nogi, to najlepiej przeskakiwać je śpiewająco. Erglis dała radę nawet ze złamaną nogą, Fundin z katarem, a cała DVARGA — dzięki Waszej energii — ruszyła dalej z pełną mocą. Dziękujemy raz jeszcze wszystkim i każdemu z osobna. Spotkało nas tyle życzliwości, że trudno opisać to słowami. Do zobaczenia na szlakach! DVARG RHUN KADGHAR!